เพิ่งย้อนกลับไปอ่าน entry เก่าๆก่อนหน้า
ทำให้ได้รู้ว่าไม่ได้เขียนมานานมากแล้ว
กลับไปอ่านยิ่งทำให้รู้ถึงปัญหาทีเกิดขึ้นตลอดเวลาที่ผ่านมา
ทำไมไม่สะกิดใจตัวเองให้รู้ได้เร็วกว่านี้
แต่ถึงจะย้อนเวลากลับไปก็ตัดสินใจเหมือนเดิมอยู่ดี
ถือว่าเป็นบทเรียนที่ดีของชีวิตก็แล้วกัน
 
2014.04.25 ถ้าคุณรักฉันจริง..คุณจะไม่ไปบอกรักคนอื่นหรอก.....2ปีผ่านไป เหตุการณ์เดิมก็ย้อนกลับมา
 
ต่อจากนี้คงไม่มีคำว่าเราอีกแล้วสินะ
ฉันคงต้องปรับตัวเพื่อรับกับความเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้น
ฉันเชื่อว่าฉันทำได้ ขอเวลาฉันสักหน่อย
แล้วฉันจะดีขึ้นเอง
 
ฉันไม่โทษเธอ แต่เพราะเราคงไปกันไม่ได้จริงจริง
แต่ไม่คิดว่ามันจะกะทันหันขนาดนี้
ฉันเตรียมใจไม่ทัน ไม่รู้จะตออบคำถามคนอื่นๆว่ายังไงดี
และทำยังไงไม่ให้ตัวเองต้องเจ็บปวด
สิ่งที่เจ็บปวดมากที่สุดหรือการที่ต้องทำให้พ่อแม่ต้องมารับรู้เรื่องของเรา
กลัวปาป้ากับแม่ต้องเห็นฉันเสียน้ำตา เพราะฉันรู้ว่าลูกคือดวงใจของพ่อแม่เสมอ
 
ขอบคุณที่เดินร่วมทางกันมาจนถึงวันสุดท้าย
ไม่คิดว่าจะมีวันนี้จริงจริง
เข้าใจทุกอย่างทุกเหตุผล
ไม่ต้องอธิบายอะไรมากมาย ฉันเข้าใจดี
ขอบคุณสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่เคยทำดีดีให้กันมา
ความทรงจำจะถูกฝังเอาไว้ที่เดิม
 
ไม่เป็นไร ฉันอยู่ไหว เดี๋ยวฉันจะเข้มแข็งได้ด้วยตัวฉันเอง ฉันมั่นใจ

Comment

Comment:

Tweet